Het huidige politieke debat in België wordt steeds meer gedomineerd door wat ik niet anders kan noemen dan Belgenhaters. Mensen en partijen die liever het eigen land ondermijnen dan verantwoordelijkheid opnemen. De ideologische extremen — zowel links als rechts — lijken elkaar gevonden te hebben in één zaak: België verzwakken.
Neem nu de PVDA. De partij verkondigt graag haar sociale boodschap en pleit voor hogere pensioenen, maar wil dat financieren door het defensiebudget af te bouwen. Dat klinkt nobel, maar in deze geopolitieke context is het ronduit gevaarlijk. Terwijl Rusland haar invloed in Europa gestaag uitbreidt, zou België haar militaire slagkracht moeten inleveren. De vrienden van Poetin zullen het graag horen. Of ze dat nu ontkennen of niet, de communisten lijken vastbesloten om België te destabiliseren — economisch, politiek en moreel. En wie denkt dat geldstromen uit Rusland of China niet richting Waalse PVDA-structuren vloeien, onderschat hoe mondiale beïnvloeding vandaag werkt.
De hypocrisie van rechts
Tegelijk speelt ook de rechterzijde hetzelfde spel, zij het met andere slogans. Theo Francken, Vlaams Belang en hun geestesgenoten roepen luid “Vlaanderen First” maar vergeten dat België nog steeds hun land is. Hun samenwerking met buitenlandse populisten — van Orban tot Trump — laat zien waar hun loyaliteit werkelijk ligt.
Wanneer Pano hen blootlegt, blijft de politieke schade nul. Extreemrechtse politici mogen doen en laten wat ze willen, Kungelen tot het pijn doet, en ondertussen de samenleving verder verdelen. En als het fout loopt? Dan is het natuurlijk “de schuld van Europa”. Het slachtofferdenken van extreemrechts is even doorzichtig als onverantwoord.
De Waalse spiegel
Aan de overkant van de taalgrens is het beeld niet beter. Jean-Michel Bouchez lijkt vastbesloten om de titel van meest roekeloze politicus van de laatste decennia binnen te halen. Terwijl het land snakt naar stabiliteit, speelt hij politieke spelletjes die ons alleen maar meer kosten. Zijn beleid lijkt vooral gericht op “Wallonie First” — dezelfde kortzichtige logica als in Vlaanderen, maar dan in het Frans verpakt.
Wanneer zelfs de partijleiders van de grootste formaties regeringsvallen overwegen om onbetaalbare maatregelen te pushen, weet je dat het land bestuurlijk op drift is geraakt.
De rol van de media
Al even bedenkelijk is de rol van onze media. De VRT, ooit een baken van kwaliteit en neutraliteit, lijkt intussen even sensatiebelust als VTM. Journalisten die zich eerder als opiniemakers dan als verslaggevers gedragen, helpen het debat niet vooruit. Een publieke omroep die flirt met populisme moet zich ernstig afvragen waarvoor ze nog staat. Of het nu links of rechts is – journalistiek behoort tot de controle, niet tot de strijd.
Tijd voor volwassen leiderschap
België heeft nood aan leiderschap dat voorbij de slogans kijkt. Aan politici die het land als geheel willen versterken, niet hun eigen ideologische kamp. Want wie elke dag bewust verdeeldheid zaait – of dat nu uit Moskou, Washington of Brussel komt – speelt met de toekomst van onze kinderen.
De extremen hebben hun zin al te lang gekregen. Het wordt tijd dat nuchter verstand, respect en staatszin opnieuw de toon zetten.
Amehoela
