Vijvenzeventig brieven schreef ik. Geen antwoord. Of een Teams‑gesprek met iemand die meer geïnteresseerd was in haar collega’s dan in mijn ervaring. Oordeel: te eerlijk. Te eerlijk! In een sector waar een fout een arm kost, is eerlijkheid blijkbaar een karakterfout.
Ik ben storingstechnicus. Mijn job is problemen zoeken, benoemen en oplossen. Maar in sollicitaties moet je doen alsof er geen problemen bestaan. Want stel je voor dat je een technische chef tegenkomt die bang is dat je ontdekt dat zijn kennis stopt bij het powerpointje dat hij tien jaar geleden kreeg van een consultant.
Mondige techniekers zijn gevaarlijk. Niet voor installaties, wel voor middelmaat. Ze stellen vragen. Ze willen weten waarom iets zo gebouwd is. Ze wijzen op veiligheidsproblemen. Dat maakt hen ongeschikt voor bedrijven die liever stilzwijgend doormodderen tot het misgaat.
Bij een bedrijf vroeg ik hoe communicatie rond veiligheid liep, omdat ik eerder bijna mijn vingers verloor door misverstanden op de werkvloer. Resultaat: ik paste niet in de groep. In een fabriek waar staal en chemicaliën rondvliegen, is de grootste bedreiging blijkbaar iemand die wil dat iedereen elkaar begrijpt.
En dan het onderwijs. Bedrijven klagen over knelpuntberoepen, maar investeren liever in slogans dan in opleiding. Sterke techniekers belanden niet voor de klas, want daar verdien je minder en moet je doen alsof een halve cursus pneumatiek iemand tot expert maakt. Studenten leren PLC’s zonder ooit een relais fatsoenlijk te begrijpen. Het is alsof je iemand leert vliegen zonder te vertellen wat zwaartekracht is.
We zijn verbaasd dat er te weinig vakmensen zijn, maar we behandelen vakmanschap als een tweedehandsfiets. Management krijgt bonussen, techniekers krijgen een pizza‑avond en een helm met het logo van de firma.
Solliciteren vandaag is een toneelstuk. Je moet nederig zijn maar zelfzeker, eerlijk maar niet te eerlijk, kritisch maar vooral zwijgzaam. Bedrijven zoeken geen vakmensen. Ze zoeken mensen die niet opvallen.
En dan klagen ze dat er geen techniekers meer zijn.
Misschien is eerlijkheid geen handicap. Misschien is het een filter. Het filtert bedrijven die bang zijn voor kennis, bang voor veiligheid en vooral bang om ontmaskerd te worden.
Dus ja, schrijf nog maar eens een sollicitatiebrief. Vijf-en-zeventig, honderd, tweehonderd. Tot je eindelijk een bedrijf vindt dat niet bang is voor iemand die weet wat hij doet.
Dat bedrijf bestaat. Maar je moet door veel schijnheiligheid ploegen voor je er geraakt.
Amehoela
